Shekhar's write-up

  २५ फेब्रुवारी २०२४ रोजी जागतिक मराठी दिनाचे औचित्य साधून 'अनाहत' यांनी कवी - श्रेष्ठ 'कुसुमाग्रज' यांच्या काव्यगीतांचा नजराणा कार्यक्रम सिल्व्हर क्रेस्ट सोसायटी येथे सादर केला.  कार्यक्रमाची सुरवात - हे सुरांनो चंद्र व्हा या गीताने झाली. उठा उठा चिऊताई,काढ सखे तुझे गळ्यातील हात, युगामागून चालली,वेड्यात मराठे वीर दौडले सात, आगगाडी आणि जमीन,अही आणि नकुल,सरणार कधी रण प्रभू,मी कोण, कणा,गर्जा जयजयकार,गाभारा, मी एक रात्री त्या नक्षत्राला, अश्या वेगवेगळ्या कविता सादर केल्या. कार्यक्रमाची सांगता भैरवी रागात - सर्वात्मका सर्वेश्वरा या गीताने झाली. या कार्यक्रमाची संकल्पना रूपरेषा, कवितांची निवड आणि त्यामागील भावना .. हे सर्व ..सौ. विनयताई गाडगीळ यांची होती. सोसायटीतील श्री घाटपांडे परिवार, आशुतोष पर्वते, केतकी दीक्षित, सार्थक साबणे, निनाद जोग यांनी सुरेल स्वरात गीते सादर केली. या कार्यक्रमास सोसायटीतील रसिक मंडळींनीं उपस्थति लावून मनापासून दाद दिली. कार्यक्रमाबाबत सिल्व्हरक्रेस्ट उत्सव आणि व्यवस्थापन समितीचे आभार मानले. मनापासून धन्यवाद...  E - ३०२  सिल्व्हरक्रेस्ट

  आज २४ फेब्रुवारी २०२४ - तलत मेहमूद यांचा १०० वा वाढदिवस - यानिमित्त यशवंतराव चव्हाण नाट्यगृह मध्ये  श्री विजय कदम आणि मेधा चांदवडकर यांचा गाण्याचा कार्यक्रम होता.  सुरेल आवाजात गायकांनी तलत मेहमूद यांची जवळजवळ २० गाणी गायली.  श्री विजय कदम हे श्री राम कदम यांचे सुपुत्र - यांनी आपल्या वडिलांच्या तलत बाबतच्या आठवणी सांगितल्या.तलत मेहमूद हे आवडते गायक आणि त्यांची गाणी कॅसेट ऐकत श्री राम कदम झोपी जात असत असे त्यांच्या मुलांनी सांगितले. कार्यक्रमास रसिकांची उत्तम दाद होती. रसिकांनी ५-७ गाणी फर्माईश केली.  सौ नीला कदम यांनी उत्तम सूत्रसंचालन करून तलत मेहमूद यांचा जीवनपट आणि गाणी याबाबत अधिक  माहिती सांगितली. शेवटी साऱ्या रसिकांनी वाढदिवसानिमित्त टाळ्या चा गजर करून मानवंदना दिली. त्या महान गायकास अभिवादन... सादर केलेली गाणी -  तस्वीर बनाता हू तस्वीर नही बनती,दिल में समा गाये सजन फुल खीले चमन, जलते है जीसके लिये तेरी आखो लयु हु, सब कूछ लुटा के होश मे आय, आ रिमझिम के ये प्यारे प्यारे गीत...शामे गम की कसंम ...चैन कैसा..,जिंदगी देनेवले सून... मै याहा जिते जिते ...

  कै. ती. अप्पाजींना,  सा.न.वि.वि.   तुम्ही आम्हाला सोडून परलोकी गेलात. दोन वर्षे कशी गेली कळले नाही. मागील वर्षी वर्षश्राद्धनिमित्य आपल्या बेंगलोर निवासी सारी राजगोळी मंडळी हजर असताना आपल्या आठवणी जागवल्या.  आपल्याला माहेरची - राजगोळी गाव आणि नातलग म्हटल्यावर विशेष प्रेम आणि माया.. होते. माझ्या बँकेच्या बदली ठिकाणी किमान दोन महिने आमच्याकडे आपला मुक्काम असायचा. आपले नियमित रुटीन - खानपान, चालणे आणि इतर व्यायाम, देवाचे स्तोत्र आणि वाचन, नामस्मरण, पुस्तक वाचन.. यामध्ये आपण आपला वेळ मजेत घालवत होता.  कधीही कंटाळा आला असे झाले नाही. बँकेत काम करीत असतानाच्या आठवणी आणि राजगोळी परिसर आठवणी गप्पा घडत. फेब्रुवारी महिना - बजेट - याबाबत वर्तमानपत्र सविस्तर वाचन आणि इनकम टॅक्स बाबत माझ्याशी चर्चा - याचे मला स्मरण दर वर्षी होतेच होते. इनकम टॅक्स बाबत माहिती समजून घेणे याबाबतची आपली तळमळ आणि उत्कंठा याचे मला कौतुक वाटे.  आपल्या आठवणी या नेहमी येतात.. अर्थात "आत्मा" अमर आणि अविनाशी आहे असे आपली भगवद गीता सांगते.. ते खरेच आहे. आपली आनंदी वृत्ती, समाधानी आणि समजूतदार...

  "यज्ञ " - भा.द.खेर, शैलजा खेर  स्वातंत्रवीर सावरकर यांच्या जीवनावरील चरित्रामक कादंबरी.  इंग्लंड मध्ये बॅरिस्टर पदवी शिक्षण घेताना इंग्लंडमधील वास्तव आणि स्वातंत्र्याबाबत कारवाया यांचे चित्र लेखक आणि लेखिकेने उत्तम व्यक्त केले आहे. अंदमान - काळ्या पाण्याची शिक्षा भोगताना तुरुंगातील जीवन हे मनास खूप भावून जाते. अंदमान - काळ्या पाण्याची शिक्षा भोगताना तुरुंगातील जीवन हे मनास खूप भावून जाते. स्वातंत्र्यासाठी सावरकरांनी त्याग आणि हाल सोसले याचे कौतुक करावे तेव्हडे थोडकेच..त्या महान आत्मास मनापासून साष्टांग नमस्कार..या पुस्तकास प्र.के.अत्रे यांचे आशीर्वाद लाभले आहेत. या पुस्तकास विशेष पुरस्कार मिळाला आहे. कादंबरी वाचनीय आहे.

  "भावांजली"  - भा द.खेर  या पुस्तकात लेखकाच्या जीवनात भेटलेल्या राजकारणी,साहित्यिक आणि थोर व्यक्तिमत्व यांचे अनुभव लेखकाने सादर करून आपला भाव व्यक्त केल्या आहेत. जीवनाबाबत एक लेखात लेखकांनी एका कादंबरीतील एका प्राचार्याचा दाखल नमूद केला आहे. तो असा : जीवनाचं अगदी साधेसुधं तत्त्वज्ञान विद्यार्थ्यांना सांगताना लडलो साहेब नेहमी म्हणायचे, "अरे, आपल्या जीवनाचे वाटलेले पत्ते घेऊनच आपण येथे आलो  आहोत, काहींच्या हातात चांगली पानं असतील, काहींच्या हाती वाईट पान गेली असतील. हे पत्ते हाती घेऊन तुम्ही चांगली खेळी करता किंवा नाही याचं मला महत्त्व वाटत नाही. मला महत्व वाटतं, ते या गोष्टीचं की जीवनाचा खेळ तुम्ही सन्मानानं खेळणार आहात किंवा नाही! या जगात तुम्हाला तेच शिकायचं आहे" आपल्या वाट्याला आलेला जीवनाचा खेळ माणसानं मोठ्या सन्मानान खेळायला हवा! इथे पात्रतेचा अपात्रतेचा संबंधच कुठे येतो? आणि त्यासाठी लटका दंभाचार हवा आहे कशाला? हा सारा कळसूत्री बाहुल्यांचा खेळ आहे. तो खेळ खेळणारा वेगळाच आहे. त्या खेळात 'मी' कुठेच नसतो. मनोहर माळगावकर विश्व विख्यात,"दि प्रिन्सेस...

  "शिळोप्याच्या गोष्टी " - भा. द. खेर  या पुस्तकात लेखकांनी आपल्या जीवनातील बालपणीचे गावाकडचे गंमतशीर किस्से, भुताच्या गोष्टी, भविष्यकारांचे भाकीत, आणि आलेले अनुभव याबाबतचे लेखन.. आपल्या घरातील कामवाली बाई हिचे सुंदर चित्रण "सोन्यासारख्या सोनाबाई" या लेखात केले आहे.  परदेशात गेले असताना हॉटेलमधील अनुभव - "मास्कोतील ती दिव्यांची खोली " लेखात मजेशीर वर्णन केले आहे.  स्मशानातील गमती जमाती, हार मूर्तिकांचे आणि सत्काराचे, हे लेख छान आहेत. या पुस्तकातील घटना सत्यकथा आहेत. पुस्तक वाचनीय आहे.